Kendimi nasıl severim

Merhabalar, ben kendisi sevmeyen hatta nefret eden bir kızım. Kendime zarar vermekten zevk bile alıyorum. Kendime zarar verirken ne yaptığımı anlayamıyorum. İçimdeki öfkeyi dışarı atmak istiyorum. Genelde kafamı bir yerlere vurmak yada saçlarımı çekiştirmekle sonuçlanıyor. Bazı günler kendimi seviyorum. Diyorum bak neler başardın, neler başaracaksın… mutlu ol diyorum kendime. Gülücükler saçıyorum bir nevi. Hareketli ve enerjik oluyorum. Normalde özgüvensiz bir insan olmama rağmen bir şey başarınca ya da mutlu olduğum günlerde kendimi çok özgüvenli buluyorum. Bazı günler ise karamsar ve yine kendinden nefret eden bir ben ile karşı karşıya kalıyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Sürekli geçmişi düşünüp kendime sinir oluyorum. İnsanların öylesine söylediği sözleri bile bana salak demeseler bile o anlama çekiyorum. Kısaca, mutsuz, bomboş durmak ve kendime küfürler saydırmak istiyorum. Ayrıca kendimi sürekli diğer insanlarla kıyaslıyorum. Başka insanların görüşlerini bazen kendi fikrimmiş gibi bile benimsiyorum istemeden de olsa. İnsanların ne düşündüğü bazen umrumda olmasada bazen o kadar kafama takılıyor ki sürekli geçmişi düşünmekten daralıyorum. Uyumadan önce geçmişte yaptığım şeyler aklıma gelip yine kendimden nefret ediyorum. Kendimi yeteri kadar zeki, mantıklı, ve iyi bir insan olarak görmüyorum. Kaba ve öfkeliyim. Çabuk sinirleniyorum. Etrafımdaki insanları bu yüzden kırıyorum ya da kendimi yanlış ifade ediyorum. Sonra pişman oluyorum ama olan oluyor tabi. Bunlar sürekli kafamın içindeki düşünceler ve göğsümü daraltan hissiyatlardı. Asıl konumuza gelelim. Ben bulimia nervoza hastasıyım. Yani yediklerimi kilo almamak için kusuyorum. Ayrıca doymuyorum yani tıkanırcasına yemek yiyorum sonra da gidip kusuyorum. Hatta bazen planlıyorum bunu. Ne acı dimi?… birçok psikoloğa ve doktora gittim ama fayda etmedi. Şuan iki ilaç kullanıyorum. İştahımı biraz azaltsalar bile üstümdeki öküzü kaldırmıyor. Ben ne yapacağım :)