Bunalım

Uzun süredir bunalımda olduğumu hissediyorum asla uyanmak istemiyorum ders çalışmak istemiyorum yemek yemek istemiyorum hatta nefes bile almak yaşamak istemediğim o kadar çok zaman oluyor ki artık buna sorunmuş gibi bakamıyorum diyorum dışarı çıkayım biraz daha iyi olurum belki tek başıma dışarı çıkmak bana korkunç geliyor sanki her an bir şey yapıp kendimi rezil edebilirmişim herkes bana o an gülebilir gibi geliyor o yüzden dışarı çıkmaktan vazgeçiyorum diyorum biraz işe yarayayım ders çalışmak için masama oturuyorum motivasyonum kayboluyor nefes alamıyorum geriliyorum ailem eminim işe yaramaz biri olduğumu düşünüyordur bence de öyleyim aslında o yüzden onlara kızamıyorum ayrıca insanlara güven duygumu kaybettim o yüzden arkadaşım ya da hoşlandığım birisi olamıyor olduğu anda kendimi ondan uzaklaştırıp tekrar yalnız kalmaya devam ediyorum yalnız olduğum zaman elime bir bıçak alıp kendimi öldürmek bir yerden atmak ya da asmak o kadar cazip geliyor ki sanki şu hayatta yaşarken canımın yandığı kadar canım yanmazmış gibi ve kurtulmuş olurum gibi ama yapamıyorum çünkü insanlar eğer intihar edersem arkamdan "bu kız zaten deliydi" "ondan bir hayır gelmezdi kurtulduk" "dersleri kötüydü hiçbir şey beceremeyecekti iyi oldu" "dünyadan bir gereksiz ayrıldı" "çöpe dönmüştü artık belliydi" "ancak bunu yapabilirdi zaten" diyecekler cenazem olduğu zaman timsah göz yaşı dönüp benim hakkımda böyle düşünecekler hayır ben böyle biri değilim... Değildim onlar beni o kadar edip arkamdan konuştular zorbalık yaptılar kalbimi kırdılar nefret kin kustular ki ben artık dayanamıyorum ailem bile bana destek çıkmak yerine beni eziyor her gece ağlama krizine girip belki biraz daha iyi hissederim diye uyumaya çalışıyorum gün içerisinde sürekli hayal kuruyorum kendimi başka bir yerde düşünüyorum bunun dışında hiçbir şey bana iyi gelmiyor artık ne gerçek ne hayal ayırt edemiyorum