Bunalıyorum

Doktora gitmek için randevu aldım ama gidemedim. Ruh halim çok dengesiz. Sürekli ağlamaya başlıyorum ve neden ağladığımı bilmiyorum. Erkek arkadaşıma çok ama çok kötü davranıyorum. Onu üzmekten bıktım. Yakınımda bir tek o var ve hangi ruh halindeysem bunu olduğu gibi ona yansıtıyorum. Bazen sebepsiz yere kavga çıkarıyorum. Bir şeyler uyduruyorum. Bir hikaye yazıyorum. Genellikle kıskançlık, küfür gibi şeyleri bahane ediyorum. Öfkemi ona yansıtmak çok büyük haksızlık. Biliyorum. Hiçbir suçu yok. Sadakatsiz veya kaba biri değil. Ama öyleymiş gibi davranıyorum. Öfkeli olduğumda, aslında ona öfkelenmiyor olsam bile, bir sebep için kavga ediyor olmak beni daha normal hissettiriyor. Ama artık o öfkeyi bile özler oldum. Hiçbir his yok. Sadece boşluk. Uyandığımda gözümü açıyorum ve hiçbir şey, hiçbir istek yok. Bazen her şeyi bırakıp gitmek istediğim oluyor. Boğulduğumu hissediyorum. Korkuyorum. Kötü bir şey olacak korkusu var. Kimseye bağlanmak istemiyorum. Evden çıkasım bile gelmiyor. Normalde evde uzun süre kalamam ama yataktan bile çıkasım gelmiyor. Gelecek hayali kurmayı bırak yarını bile düşününce strese giriyorum. Rol yapmaktan o kadar bunaldım ki. Kimseye anlatamıyorum çünkü bir problem yok gibi görünüyor.