Ikili iliskiler

Gorustugum benimle ilgilenen insanlar olmasına rağmen ilişki kurmak hayatıma dahil etmek konusunda hata yapacakmışım hissi var yakınlaşmalar olduğunda hep kendimi durduruyorum benim için doğru kişi mi acaba diyerek..karşımdaki insanı üzmemek adına.. hayatımda yanyana omuz omuza iyiye kötüye göğüs gereceğim birini istiyorum..iliskileri çok mu gözümde büyütüyorum? Mükemmelliyetçi miyim kimse mukemmel degil ben de ama neden birini hayatima alacagimda daraliyorum?kendini geliştirmiş mutlu olduğum işi yapan biri olarak is yerimde bile çoğu zaman gündelik sohbetleri sığ buluyorum..uyum sağlıyorum sohbete katılıyorum ama bu sohbetler beni tatmin etmiyor..belki de is arkadaslarimla da mesafeyi korumam farkli algilaniyor..benimle ayni zamanda ise giren bir arkadasmizla ozel seyler paylastiklari icin mi bilmem daha yakin iliski icerisindeler fakat lakayit sakalar da yapiyorlar birbirlerine.kendimce cizdigim bazi sinirlarim var ve bu sinirlara gore yakinlik kurmayi hem kendim hem de karsimdaki adina daha saglikli buluyorum .ama is yerindeki iletisim icin icten ice acaba diyerek sorgulamaya başladım kendimi. ikili ilişkilerimde de çoğu ortak noktalarımız varken aynı şeylere gulemedigimiz de hayat algılarımızın uyumsuz olduğunu düşünüyorum..ilişkilerin %100 uyumlu olması.mumkun değil ama ilişki kurmak hayatıma dahil etmek konusunda istemsiz korkumun çekincemin kaynağını sorgulandığımda kayda değer birseye ulaşamadım objektif bir görüşe ihtiyacım var bu konuda nasıl bir yol izleyebiliriz ?