merhaba. sıkıntılarımı kimseye

merhaba. sıkıntılarımı kimseye anlatamamaktan çok bunaldım, yıllardır içimde bazı şeyleri tutuyorum. anemin kalbi hassas diye anlatıp onu üzmek istemiyorum ve babamın da öfke bozukluğu var. arkadaşlarımla karantina başladığından beri iki kelime laf etmedik ki bu benim için hiç sıkıntı değil hatta onlardan kurtulduğum için mutluyum bile denebilir. her şeyini bana anlatan kuzenim ona hiçbir şey anlatmıyorum, rol yapıp insanların yanında maske takıyorum diye bana sinirleniyor. oysa ben birilerine anlatmak isteyip anlatamıyorum. artık içimde büyüdü son birkaç aydır boğazımda bir yumru var ne yaparsam yapayım geçmiyor. içimde ise bir sıkıntı. ne olduğunu bilmiyorum ama dayanamıyorum. çığlıklar atasım geliyor, gözlerim doluyor ama çaktırmadan siliyorum. evden çıkmak istemiyorum. bunlar karantinadan dolayı oluşan bir geçiş süreci mi yoksa depresyonda falan mıyım? lütfen yardımcı olun yoksa ben kısa yoldan çözüme gideceğim :)