Merhabalar. Artık hiçbir şey

Merhabalar. Artık hiçbir şey eskisi kadar zevk vermiyor ve bitmek bilmeyen bir ölüm arzum var. O kadar uzun zamandır mutsuzum ki yaşamın ne olduğunu unutmuş gibi hissediyorum. Tekniken hayattayım ama bu halime "canlı" demekte güçlük çekiyorum. Herkesin normal derecede gördüğü mutluluklar, güzel şeyler beni rahatsız ediyor. Çok uzun süren duygusuzluk hallerim oluyor, bomboş bile hissedemediğim bir eksiklik. Ve bir şeyleri tekrar hissetmeye başladığımda ise bu ya çok yüksek derecede bir acı ya da öfke oluyor. Çevremdeki insanlar bir doktora gitmemi uygun görüyorlar ama benim bunun için param hiç olmadı. Ailem de bu konuda yardım edemedi. Artık yardım bile istiyor muyum emin değilim. Tek istediğim varlığımın silinmesi. Geleceğe dair bir umudum ya da hayalim yok. Hatta hayal kurmakta zorluk bile çekiyorum. Eskiden romanlar yazarken şuan bir cümle yazmak bile zorluyor. Umudum kalmamasına rağmen hala yaşıyorum. Sorum da bu, neden hala yaşıyorum? Kimi zaman daha ne kadar kötü olacak bunu görmek için diyorum kendime ama acı çekmekten zevk de alan biri değilim. Gerçekten bi umudum kalmadı, insanların "Sende hala umut var, ondan yaşıyorsun işte." demesi o kadar sinirlendiriyor ki beni. Tahammülüm kalmadı. Bu sorumun doğru bir cevabı olabileceğini düşünmüyorum. En azından benim doğru tanımıma uyacak bir cevap olmayacaktır. Okuduğunuz için teşekkürler.