Öncelikle 2 ay süredir psikiya

Öncelikle 2 ay süredir psikiyatriste gidiyorum ve ilaç tedavisi alıyorum. Genellikle sıkla stres, ve sıklıkla gelecek kaygısı sınav kaygısı ,sinir bozukluğu, ani olarak gülerken gelen ağlama isteği ve hıçkırarak ağlama , bazen öfke kontrolü ve ailemin benden çok daha sevdiklerini düşündüğüm bir ablam var tek istediğim anne ve babamın gözünde ablam gibi olabilmek. Benimle gurur duymazlar, en çok bana bağırıp kızarlar, yaptığım şeyleri görmezler, onlara bazen cevap verip karşı çıktığım için benimle kavga ederler. Kendimi pozitif tutmaya çalışsam da asla beceremiyorum çünkü hep bir olay oluyor. Bu yaşıma kadar hep anne ve babamın şiddetli kavgalarıyla büyüdüm. Çocuklarına davranılmaması gereken davranışlarda bulundular her zaman ve bu böyle devam edecek. Geceleri asla uyuyamıyorum kafamda düşünüp kurmaktan. Sürekli yorgun ve bitkinim. Kendimi anlatsam asla dinlemezler. Aslında dilimin ucunda söylenmeyi bekleyen birçok kelime var. Ve konuşmaya başlarsam nereden ve nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Sanki düşüncelerimin arasında kaybolmuşum gibi kendime oldukça uzağım. Yolunda giden şeylerin bir anda mahvolmasına alıştım. Bir şeyleri güzelleştirmeye çaba sarf etmiyorum artık. Ufak bir sorun bile epey yoruyor. Ve her şey olurken ben sadece olaylara köşeden oturup seyirci oluyorum. İçimde biriktirdiğim o kadar çok şey var ki. Bazen cümlemin yarısında anlatmaktan vazgeçiyorum. Yanlış anlaşılmalardan korkuyorum ama ne gariptir ki yanlış anlaşılan hep ben oluyorum. Saatlerce sessiz bir oda da kalıp düşüncelerimin arasında kaybolmaktan artık çok nefret ediyorum. İstediğim tek şeyin tüm bu yaşananlardan kaçıp kurtulmak olduğunu sanıyorum fakat kaçarak bir yere varamayacağımı da iyi biliyorum. Bir bilinmezliğin içinde savrulup gidiyorum sanki. Her şeyin bir gün son bulacağını bildiğimden güçlüymüş gibi gözükebiliyorum ama sanki bunları yaşarken ben günden güne kendimi bitiriyorum.