Ebrar ÖZDEMİR

Merhaba. Aslında ciddi bir rahatsızlığım yok ama bir cevap arıyorum zamanınızı aldığım için kusura bakmayın. ben 23 yaşında bir kadınım. Kimseye tam anlamıyla güvenmiyorum ve sorunlarımdan kimseye bahsedemiyor, onları sıkıyormuş gibi hissediyorum. kendimi bildim bileli her alanda yetersiz hissediyorum ve şu an her şey yolunda olsa da çoğu zaman hayatta yaşamaya dair bir şey olduğunu düşünmüyorum. Benim annem ben doğmadan önce çocuğunu kaybetmiş ve sanırım bu sorunla başa çıkabilmek için yeni bir çocuk dünyaya getirmek istemiş ve beni doğurmuş. Tahmin edersiniz ki çok mutsuz ve depresif bir hamilelik geçirmiş. Doğduğumda ise gerek çocuğunu kaybetmesi gerekse aile içinde olan şiddet ve huzursuzluk sebebiyle ilk bebeklik yıllarımda annem hep üzgünmüş ve sütünü de erken kesmek zorunda kalmış. Ben bir buçuk yaşındayken uzunca bir süre annemden ayrı kalmışım . Bebeklerin temel güven dönemlerinde böyle ayrılıklar yaşamasının kötü etkilediğini biliyorum fakat benim şu anki durumumun ve bebeklik ve ilk çocukluk döneminde sesini çıkarmayan çoğu şeye illgisiz bir çocuk olmamın yaşamımın ilk yıllarında yaşadıklarımla bir ilgisi var mı diye merak ediyorum. Yanıtınız için şimdiden çok teşekkür ederim.

Əsəbləşdikdə özümü sakitləşdirə bilmirəm ya mahnı dinləməyə qaçıram ya da çölə çıxıram.

Eşim benimle karı koca olarak yaşamıyor her zaman benden uzak duruyo ben ona değer verdikçe o bendn uzak duruyor yardımcı olabilırmisin