YAŞAMAK GÜZEL ŞEY
Ucu bucağı olmayan bir deniz gibi hayat. Doğum ile ölüm arasındaki süreç. Başı belli, ya sonu? Kimileri için çok kısa ama çok güzel geçen, kimileri için ise uzun ve fazlaca dikenli olan bir yol. Peki bu yolda kaçımız hak ettiğimiz durumları yaşıyoruz? Hangimiz -iyi veya kötü- hak ettiği muameleyi görüyor? Koca bir adaletsizlik silsilesi içerisinde yaşamaya çalışıyoruz aslında ve bir şekilde başarıp yaşıyoruz da. Şimdi buraya kadar okuduğunuz zaman bu başlıkla bunların ne alakası var diyebilirsiniz. Şöyle ki yaşamak güzel şey ama yaşamasını bilene. Bazen insanlar çok ağır şeyler yaşadığında sadece ölümü düşünüyorlar. “Boşandım öleyim, işten kovuldum öleyim, hiçbir şey yolunda gitmiyor ee ben yine öleyim.” Bir kere öleyim demek ile ölünmüyor lütfen kimse bu hususta kendini kandırmasın. İkinci olarak hayatı yaşamayı öğrenmek, hayatı sevmek yerine neden hemen arkadan çalan Müslüm baba eşliğinde bu melankoli havaları. Bu kadar değersiz mi insan hayatı? Bu kadar kolay mı küt diye ölüvermek? Yaşamımız bu kadar mı ucuz? Bunlardan mı ibaret?
Evet insan psikolojisi çok ince bir çizgi gibi. Ufak bir olay bile insanın ruhunda yaralara, hayatı boyunca unutamayacağı travmalara sebep olabiliyor. Günlerce, haftalarca, aylarca hatta yıllarca o yaşanmışlık ve acı ile yaşamak zorunda kalıyoruz. Tüm bunlar çözümü olmayan durumlar değil ama biz ne yazık ki çözüm aramıyoruz. Çözüm aramak yerine "bununla da bir şekilde yaşarım." diye kendimizi bu acıya alışmak zorunda bırakıyoruz. Ruhumuza resmen acı çektiriyoruz. Ruh sağlığı uzmanları bu konuda her zaman yanınızda. Gerçi hala psikoloğa, psikiyatriye gidince “ben deli miyim” algısını çok yıkabilmiş değiliz toplumca. Bakın insan bazen her şeye tek başına çözüm bulamıyor bir yardım bir destek onu dinleyecek bir insan istiyor karşısında. Dolayısıyla yardım almak kötü ya da ayıplanacak bir durum değil. Bu işi şöyle düşünelim fiziksel olarak yere düştüğümüzde gözümüz bizi kaldırabilecek yardım eli uzatabilecek birini arar. Ya da bir yemek yapmak istediğimizde ilk olarak en iyi bileni arar yardım isteriz. Peki bunlar ayıplanacak bir durum değil de neden bir uzmandan yardım almak böyle gözüküyor? Bir insana deyim yerindeyse dert yanmak, çözüm aramak aslında en sağlıklı karardır.
Diğer bir konu yaşadığımız olaylardan, başımıza gelen kötü durumlardan biz ne kadar ders alabiliyoruz? Şöyle farz edelim boşanmak üzere olan bir çift, iki taraf her ne kadar birbirini sevse de arada saygı kalmamış. Taraflar muhtemelen buna karalar bağlar, en ağır depresyon senaryoları düşünülür. Ama hiçbir zaman saygı olmadan bir ilişkinin yürümeyeceği, iki insanın sonsuza kadar anlaşmak zorunda olmadıkları, belki de hayat yollarının onları daha farklı ve güzel yerlere götürebileceği düşünülmez. İnsanlık olarak o kadar alışmışız ki olumsuz düşünmeye, sürekli olumlu tarafları görmemeye bu tarafları sabote etmeye, hayatın bize bahşettiği güzelliklerden mahrum bırakıyoruz kendimizi. Oysaki hayat çok güzel. O olumlu tarafları bir görebilsek. “Evet bu durum benim başıma geldi ama ben bu durumdan bu dersi aldım o halde yoluma buradan devam edeyim” diyebilsek. Olumlu tarafların bize ne kadar iyi geldiğini, ruhumuzu iyileştirdiğini o zaman anlayacağız. Ama biz sürekli belki de alışılmışlığımızdan dolayı olumsuza odaklanıyoruz. Modumuz düşüyor, etrafımızdaki güzellikleri görmüyoruz. Neden hayatımızı kendimize bu kadar zindan ediyoruz? Oysa bizim için olumsuz bile olsa başımıza gelen olayların olumlu tarafını görmeye çalışsa. "Niye?" sorusu yerine "Ne?" sorusunu sorsak belki hayatı kendimize bu kadar zindan etmeyiz. Ruhumuzu bunaltıp, daraltmayız.
İnsanı hırpalayan son konuda hırsları. Bizler sürekli hırsımızın, intikam ateşimizin kurbanı oluyoruz. Bize fiziksel ve mental anlamda hiçbir kötülüğü olmayan insanları sırf aşk,iş vb. hırslarımızdan dolayı baskılamaya kendilerini kötü hissetmelerine sebep oluyoruz. Türlü kötülükler yapıyoruz. İnsanların canlarını bir şekilde yakıyoruz. Ne için? Koca bir hiç için. Bu hırs zamanla bizi de yoruyor, duvardan duvara çarpıyor ama o an asla anlamıyoruz. Çünkü düşündüğümüz tek şey kendi çıkarlarımız, kendi refah ve huzurumuz. Başkalarına kötü hissettirmeye çalışırken bizler aslında bir bıçakla ruhumuza kesikler atıyoruz. Ama uçaktan bakıldığında hepimiz karınca kadarız hepimiz o kadar ufağız ki, kimsenin kimseyi küçük görmeye, büyüklük taslamaya hakkı yok. İş yerlerinde türlü mobbingler yapılmasına da gerek yok. Sırf o zengin o paralı diye yüceltip diğeri fakir, parası yok diye alçaltmamıza da gerek yok. Bizler bu çağın insanları hem kendimize hem de insanlara kocaman yaralar açıyoruz. Sonra durup insanlık neden bu kadar kötü diye düşünüyoruz. Bizim yüzümüzden. Düşüncelerimiz yüzünden. İnsanı insan yorar derler ama insanı yoran insan değil insanın kendi düşünceleridir. Bu düşünceleri de toparlamak, iyileştirmek ve güzelleştirmek bizim elimizde. Ve tüm bunlar olmadığında insanlar kendilerini kontrol edebildiklerinde inanın dünya daha yaşanılır olacak.
Bu hayatı istediğiniz gibi yaşayın. Kırın zincirlerinizi, canlanın. Asla geç değil. Yiyin, için, gezin, eğlenin, dans edin. Bu hayat sizin, bir kere geldiniz ve dahası yok. O yüzden içinizden nasıl geliyorsa öyle ama lütfen herkesin hakkını gözeterek yaşayın. Kötülük olmadan, barış içinde daha güzel yarınlara…
Melih Cevdet Anday’ın dizelerinde bahsettiği gibi;
Yaşamak güzel şey doğrusu
üstelik hava da güzelse
hele gücün kuvvetin yerindeyse
elin ekmek tutmuşsa bir de
hele tertemizse gönlün
hele kar gibiyse alnın
yani kendinden korkmuyorsan
kimseden korkmuyorsan dünyada
iyi günler bekliyorsan hele
iyi günlere inanıyorsan
üstelik hava da güzelse
Yaşamak güzel şey,
Çok güzel şey doğrusu!
Sevgi ve güzelliklerle kalın..
Saygılarımla..
Teşekkürler
Elif Aycan
TAŞKIRAN
Psikoterapist
Şimdi indir, konuşmaya başla
Bunları da sevebilirsiniz...
✨ Beden Hatırlar: Travma Neden Sadece Zihinde Değildir?
"Hayır" Diyememek ve Sınır Çizmenin Psikolojisi
İçimizdeki Sahtekar: Imposter Sendromu Nedir?