Yaren OPAN

Uzun süredir bu sorunu yaşıyorum. sürekli kendimi yalnızken buluyorum (ya da böyle hissediyorum). ortada dımdızlak kalıyor gibiyim. insanları anladıgımı cok iyi ve objektif gördüğümü düşünüyorum ama neden hala ilişkilerde başarısız hissediyorum bilmiyorum. kimse ile yakın hissetmiyorum. böyle arkadaş ediniyorum ya bi yere taşınıyor ya görüşmemiz zorlaşıyor, ya başka şehirde oluyor. mesela yurttaym ama odadaki bir kişi sürekli gıcıklık yapıyor hep benden rahatsız, diğerleri hem onunla iyi onu destekler gibi hem de arkasından şikayet ediyolar. iletisim kurmadıgım icin ben ayrı takılıyorum ve asla guvenmiyorum kimseye. sevgilim yok. tanıstıgım kisiler uzakta cıkıyor ya da baska sehre gidiyor ya ben bir şey hissedemiyorum ya da o hissedemiyor neden hep engellerle dolu diye kendime dönüyorım ve şanssız hissediyorum. normalde böyle düsünmem ama artık tukendim. dengesiz miyim bilmiyorum böyle zor şeyler cıktıca icime dönüyorum. i veya iletisimde insanlar sacma davranınca mesafe koyuyorum. o an soylemem lazım belki bilmiyorum. iletisim kurulmayan bi ortam varsa hiçbir şey demiyorum. iletisim varsa o zaman biraz daha soyleyebiliyorum. sanırım bunu düzeltmem lazım. mesela odada beni kışkırtıyor, zorbalamaya calısıyor susuyorum çünkü karşımda olgun mantıklı biri yok en iyisi uzatmamak gibi geliyor. diğerlerinin varlıgı ile yoklugu bir ya da varlıkları iki yüzlü, güvensiz olunca hep ben problemli görünüyorum. bu durumlarda ne yapmalıyım bilmiyorum cidden..... uzaklaş mesafe koy bulaşma öyle bulaş öyle.

18 yasindayim ve yaklasik 5 seneden beri tanatofobi ile mucadele etmeye calisiyorum, kendimi arada sakinlestirebilsem de hayatima oyle buyuk bir etki ediyor ki sanki gunum yaklasmis gibu hissediyorum. surekli aklimin bir kosesinde tekrar ediyor ve agir panik ataklar esliginde geciriyorum bunlari. durdurulamaz ya da iptal edilemez bir sey oldugunu bilmeme ragmen boyleyim. asiri korkuyorum ve bu istahima&uykuma da yansidi kendi odamda yatamiyorum, en ufak nefes sesi olan bir yere gecip uzaniyorum, yemek bazen cok yiyorum bazen asiri az. bu fobiden kurtulup azicik da olsa dusunmeden rahat yasamak istiyorum surekli agliyorum disari cikmak benim icin cok zor

18 yaşındayım. Son 1 seneyi aşkın süredir hayat ve yaşamak çok büyük bir sorumluluk olarak geliyor. İçimde inanılmaz bir bitkinlik ve yorgunluk hissediyorum. Geçen sene üniversite sınavı için hazırlandım fakat olmadı. Bu sene de deniyorum ancak içimdeki yorgunluğu dert etmeden masa başında duramıyorum. Son zamanlarda bir gece uyuyup sabahı görememek ne kadar güzel olurdu gibi anlamsız ve yersiz düşünceleri taşıyorum. Böyle hissettiğim yetmezmiş gibi böyle hissettiğim için de kendime kızıyorum. Çoğu yaşıtıma göre inanılmaz bir hayatım var belki de çünkü. Ailemden bir kayıp vermedim, sevdiğim herhangi birisini kaybetmedim, çok büyük bir maddi durum sıkıntısı ile karşılaşmadım her zaman orta düzeydeydik gibi gibi. Bütün bunları düşününce kendime ''böyle hissetmen için bir sebebin bile yok ne bu?'' diyorum ama hayır olmuyor geçmiyor. Depresyon seçeneği biraz alakasız biliyorum çünkü o kadar önemli değil bu ama daha yakın bir şey bulamadım.