Ben neden böyleyim

Uzmanın Cevabı: Merhaba, söyledikleriniz çok derin bir yalnızlık ve anlaşılmama hissine işaret ediyor; bu duyguların bu kadar yoğun olması sizin zayıf olduğunuz anlamına değil, uzun süredir kendinizi ifade edemediğiniz için birikmiş olduğuna işaret eder. Duygularınızı içinizde tutmanız aslında bir tercih değil, büyük ihtimalle zamanla öğrendiğiniz bir korunma biçimi; fakat ifade edilemeyen her duygu bedende kalır ve bir süre sonra nefes darlığı, kalp çarpıntısı gibi panik benzeri belirtilerle kendini dışa vurur. Yani yaşadığınız panik aslında “artık beni fark et” diyen bastırılmış duygularınızın bir yansımasıdır. İfade etmekte zorlanıyor olsanız bile bunu küçük ve dolaylı yollarla başlatabilirsiniz; duygularınızı uzun uzun anlatmak zorunda değilsiniz, bazen sadece “kırıldım”, “bu hoşuma gitmedi” gibi kısa ve net cümleler kurmak yeterlidir. Bunu yüz yüze söylemek zor geliyorsa önce yazmayı deneyebilirsiniz; mesaj atmak, not almak ya da kendinize yazmak bile duygunun içeride sıkışmasını azaltır. Önemli olan mükemmel anlatmak değil, hiç anlatmamaktan bir adım öne geçmektir. Panik belirtileri geldiğinde ise bunun tehlikeli olmadığını bilmeniz çok önemlidir; o an bedeniniz sadece alarm veriyor. Nefesinize odaklanarak, özellikle nefesi yavaş vererek bedeninize “güvendeyim” mesajı gönderebilirsiniz. Aynı anda bulunduğunuz ortamdaki üç şeyi saymak, yere basan ayaklarınızı hissetmek gibi küçük farkındalıklar da zihninizi o korku döngüsünden çıkarır. Panik geldiğinde onunla savaşmak yerine bir dalga gibi gelip geçmesine izin vermek, zamanla şiddetini azaltacaktır. İlişkiler kısmında ise sizi en çok yoran şeyin kendinizi sürekli geri plana koymanız olduğu çok açık; başkalarını mutlu etmek için kendi duygularınızdan vazgeçtiğinizde, dışarıdan güçlü görünseniz bile içeride ciddi bir boşluk ve değersizlik hissi oluşur. Eski sevgilinizi arkadaşınıza ayarlamanız gibi örnekler, aslında kendi ihtiyacınızı yok saydığınızı gösteriyor. Sağlıklı ilişkilerde fedakârlık tek taraflı olmaz; sizin de görülmeye, önemsenmeye ve korunmaya ihtiyacınız var. Bunu fark etmek ve küçük küçük sınırlar koymaya başlamak çok kıymetli bir adım olacaktır. Ailenizle ilgili yaşadığınız hayal kırıklığı da çok anlaşılır; doğum gününüzün hatırlanmaması sadece bir tarih meselesi değil, “ben önemli miyim?” duygusuna dokunan bir durumdur. Bunu içinizde tutmak yerine, çok büyük bir konuşma yapmak zorunda kalmadan “dün benim için önemliydi ve hatırlanmamak beni üzdü” gibi bir cümle kurmanız hem sizi rahatlatır hem de karşı tarafın farkındalığını artırır. İnsanlar bazen gerçekten fark etmez ama siz söylemediğinizde hiç öğrenemezler. “Kendi içimi dökecek birini nasıl bulurum?” sorunuzun cevabı ise önce kendinize alan açmaktan geçer; kendinizi hiç ifade etmediğinizde kimse sizi gerçekten tanıyamaz. Güvenilir bir arkadaş, bir terapist ya da küçük bir destek çevresi zamanla oluşur ama bunun başlangıcı sizin biraz daha görünür olmanızdır. Şu an hissettiğiniz “arka planda kalıyorum, dikkate alınmıyorum” duygusu çok gerçek ama değiştirilebilir bir süreçtir. Küçük adımlar attıkça hem bedeninizin sakinleştiğini hem de ilişkilerinizde daha çok yer kapladığınızı fark edeceksiniz.