Elif Nur SERTOĞLU - Blog Yazıları

Aşk acısı çoğu zaman hafife alınır. “Geçer”, “zamanla unutursun”, “yenisini bulursun” gibi cümlelerle küçültülür. Oysa aşk acısı, insanın yaşadığı en derin psikolojik sarsıntılardan biridir. Çünkü bu acı sadece bir insanın yokluğuyla ilgili değildir. Aynı zamanda o insanla kurulan hayallerin, kimliğin ve geleceğe dair senaryoların da yıkılmasıdır. Aşk acısı, bir ayrılıktan çok daha fazlasıdır; bir anlam kaybıdır.İnsan birini sevdiğinde sadece onu sevmez. Onunla birlikte kendinin başka bir versiyonunu da sever. Daha umutlu, daha canlı, daha cesur bir hâl… Ayrılık olduğunda kaybolan sadece kişi değildir; o versiyon da gider. Bu yüzden aşk acısı çoğu zaman “onu özlüyorum”dan çok “eskisi gibi değilim” cümlesiyle anlatılır. İnsan, kendine yabancılaşır.Aşk acısının bu kadar yakıcı olmasının nedenlerinden biri de ani boşluktur. Hayatın içinde büyük bir yer kaplayan biri bir anda yok olur. Mesaj atılan saatler, paylaşılan anlar, rutinler kesilir. Zihin bu boşluğu doldurmak ister ama dolduramaz. Bu yüzden kişi sık sık geçmişe döner. Mesajlar okunur, fotoğraflar incelenir, anılar tekrar tekrar oynatılır. Bu bir zayıflık değil; zihnin kaybı anlamlandırma çabasıdır.Aşk acısı yaşayan insan genellikle iki uç arasında gider gelir. Bir yanda inkâr vardır: “Aslında o da beni seviyordu”, “bir gün geri dönebilir”, “şartlar farklı olsaydı…” Diğer yanda sert bir gerçeklik: “Bitti”, “istemedi”, “seçilmedim”. Bu gidip gelmeler yorucudur ama doğaldır. Zihin, gerçeği bir anda kabul edemez. Yas süreci böyle çalışır.Aşk acısında en yıkıcı duygu çoğu zaman özlem değil, reddedilmişliktir. İnsan, sevilmediğini değil; seçilmediğini düşünür. Bu düşünce özgüveni zedeler. Kişi kendini sorgulamaya başlar: “Yeterince iyi miydim?”, “Daha farklı olsaydım kalır mıydı?”, “Neyi yanlış yaptım?” Bu soruların çoğu adil değildir. Çünkü bir ilişkinin bitmesi, tek bir kişinin eksikliğiyle açıklanamaz. Ama acı çeken zihin, suçlayacak bir yer arar ve en kolay hedef çoğu zaman kendisidir.Aşk acısı beden üzerinde de etkilidir. Uyku bozulur, iştah değişir, halsizlik artar. Kalp çarpıntısı, göğüs sıkışması, mide sorunları görülebilir. Bu belirtiler “abartı” değildir. Beyin, ayrılığı gerçek bir tehdit gibi algılar. Bağ kurulan kişi gittiğinde, sinir sistemi alarma geçer. Bu yüzden aşk acısı sadece duygusal değil, fizyolojik bir süreçtir.Toplumda sıkça yapılan bir hata, aşk acısını “güçsüzlük” olarak etiketlemektir. Oysa derin acı, derin bağ kurabilen insanların yaşadığı bir deneyimdir. Hiç acı çekmeyenler genellikle hiç risk almayanlardır. Aşk acısı, insanın sevebilme kapasitesinin bir yan ürünüdür. Bu acıdan utanmak değil, onu anlamak gerekir.Aşk acısında yapılan en yaygın hatalardan biri, duyguları bastırmaya çalışmaktır. “Güçlü olmalıyım”, “bunu atlatmalıyım”, “düşünmemeliyim” gibi cümleler, iyileşmeyi hızlandırmaz; aksine geciktirir. Bastırılan duygu kaybolmaz, şekil değiştirir. Daha sonra öfke, kaygı ya da değersizlik olarak geri döner. Acı yaşanmak ister. Kaçıldıkça büyür.Bir diğer tuzak ise idealize etmektir. Ayrılıktan sonra kişi, karşı tarafı olduğundan daha kusursuz hatırlamaya başlar. Kötü anlar silinir, iyi anlar parlatılır. “Aslında çok mutluyduk” algısı oluşur. Bu durum gerçeği çarpıtır. Her ilişki hem iyi hem zor anlar barındırır. Sadece iyiyi hatırlamak, ayrılığı daha katlanılmaz hâle getirir.Aşk acısı yaşayan kişiler çoğu zaman kendilerini yalnız hisseder. Anlaşılamadıklarını düşünürler. “Kimse benim hissettiğim gibi hissetmedi” algısı yaygındır. Bu da doğaldır; çünkü herkes acıyı farklı yaşar. Ancak bu yalnızlık hissi, insanı daha da içine kapatabilir. Oysa bu süreçte paylaşım iyileştiricidir. Anlatmak, acıyı küçültmez ama taşınabilir hâle getirir.Aşk acısında “neden” sorusu zihni en çok meşgul eden sorudur. İnsan sürekli bir açıklama arar. Mantıklı bir sebep bulursa rahatlayacağını düşünür. Ama çoğu ayrılık net bir “neden”le açıklanamaz. İnsanlar bazen hisseder, bazen hissetmez. Bu belirsizlik, kabul etmeyi zorlaştırır. Ancak kabul, her şeyi anlamak değildir; her şeyi anlamadan da ilerleyebilmektir.İyileşme süreci doğrusal değildir. Bir gün iyi hissedersin, ertesi gün en başa dönmüş gibi olursun. Bu iniş çıkışlar “iyileşemiyorum” anlamına gelmez. İyileşme, acının giderek daha seyrek gelmesiyle ölçülür. İlk başta her an vardır; sonra anlar olur; sonra hatırlamalar… Zamanla acının tonu değişir.Aşk acısının dönüştürücü bir tarafı da vardır. İnsan bu süreçte kendisiyle yüzleşir. Neye tutunduğunu, neyi tolere ettiğini, nerede kendinden vazgeçtiğini fark eder. Bu farkındalık kolay gelmez ama değerlidir. Çünkü her ayrılık, kişiye sınırlarını yeniden çizme fırsatı verir.Ancak burada önemli bir ayrım vardır: Acıdan ders çıkarmak ile kendini suçlamak aynı şey değildir. “Ben böyleyim, o yüzden gitti” düşüncesi, öğrenme değil; kendine şiddettir. Sağlıklı olan, “Bu ilişkide ben ne yaşadım, ne istemiyorum, neye dikkat edeceğim?” sorularını sorabilmektir.Aşk acısı yaşayan birçok insan, hemen yeni bir ilişkiye atlamayı çözüm olarak görür. Bu bazen işe yarar gibi görünür ama çoğu zaman sadece dikkati dağıtır. Gerçek iyileşme, boşlukla bir süre kalabilmeyi gerektirir. Bu boşluk korkutucudur ama öğreticidir. İnsan, kendi sesiyle baş başa kalır.Bu süreçte kendine şefkat göstermek çok önemlidir. Kendini toparlamaya zorlamak, “artık yeter” demek iyileştirmez. Bazı günler sadece ağlamak gerekir. Bazı günler hiçbir şey yapmak istememek normaldir. Aşk acısı yaşayan biri tembel değildir; yas tutuyordur.Zamanla, acının içinden başka bir şey filizlenir: güç değil belki ama dayanıklılık. İnsan, acıya rağmen ayakta kalabildiğini görür. Bu deneyim, gelecekteki ilişkilerde daha bilinçli seçimler yapmasını sağlar. Aşk acısı, kişiyi sertleştirmek zorunda değildir; derinleştirebilir.Sonuç olarak aşk acısı, insanın başına gelen bir felaket değil; insan olmanın bedellerinden biridir. Sevmek risklidir. Kaybetme ihtimali her zaman vardır. Ama acı çekmemek uğruna sevmemek, insanı korumaz; yoksullaştırır.Ve en net gerçek şudur:Aşk acısı seni tanımlamaz. Şu an hissettiğin şey, kim olduğun değil; başına gelen bir durumdur. Şu an bunu göremiyor olabilirsin ama bu acı değişir. Unutmak zorunda değilsin. Hatırladığında artık canının yanmaması yeterlidir. Ve bu, düşündüğünden daha mümkün bir ihtimaldir.

İlişkiler çoğu insanın hayatında en çok anlam yüklediği alanlardan biridir. Sevilmek, seçilmek, biri için özel olmak fikri güçlüdür. Ancak tam da bu yüzden ilişkiler, en çok hayal kırıklığı yaratan deneyimlere de sahne olur. Çünkü insanlar ilişkilerden çoğu zaman gerçekçi olmayan beklentilerle beslenir. Sevginin her şeyi çözeceğine, doğru kişiyle hiçbir şeyin zor olmayacağına inanılır. Oysa gerçek hayatta ilişkiler, sevgiyle başlar ama dayanıklılıkla sürer.Bir ilişkiye girerken insanlar genellikle kendilerinin en iyi hâlini gösterir. Daha anlayışlı, daha sabırlı, daha ilgili olunur. Bu bir kandırma değildir; herkes sevilmek ister. Ancak zamanla maskeler düşer. Yorgunluklar, tetiklenmeler, geçmiş yaralar ortaya çıkar. İşte ilişki tam da burada başlar. Çünkü gerçek bağ, kusurlar görünür hâle geldiğinde kurulur. Bu noktada birçok ilişki dağılır. Çünkü insanlar sevilmek ister ama zor biriyle sevilmeyi istemez.İlişkilerde en yaygın sorunlardan biri, partnerin bir ihtiyaç giderme aracı hâline getirilmesidir. İnsanlar yalnızlıklarını, değersizlik duygularını, geçmişte alamadıkları sevgiyi ilişkilerle telafi etmeye çalışır. Partnerden beklenti büyüdükçe ilişki ağırlaşır. Bir kişinin başka bir kişinin hayatındaki tüm boşlukları doldurması mümkün değildir. Bu beklenti, ilişkiyi bir paylaşım alanı olmaktan çıkarıp bir yük hâline getirir.Sağlıklı ilişkilerde iki kişi birbirini tamamlamaz; yan yana durur. Tamamlanmak fikri romantik görünür ama tehlikelidir. Çünkü tamamlanmak, eksik hissetmeye dayanır. Eksik hisseden biri, ilişkide sınır koyamaz. Gitmesi gereken yerde kalır, susması gereken yerde patlar, kalması gereken yerde kaçar. Bu yüzden ilişkide yaşanan birçok sorun, karşı tarafla değil, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkiyle ilgilidir.İletişim, ilişkilerin en çok konuşulan ama en az uygulanan unsurudur. Herkes iletişimden bahseder ama çoğu insan gerçekten konuşmaz. Ya suçlar ya susar ya da ima eder. “Ben söylemeden anlamalıydı” beklentisi, ilişkilerin en yaygın hayal kırıklığı nedenlerinden biridir. İnsanlar zihin okuyamaz. Söylenmeyen ihtiyaçlar karşılanmadığında öfke oluşur. Bu öfke zamanla mesafeye dönüşür.Bir ilişkide sorun yaşamak normaldir; sorunları konuşamamak ise yıkıcıdır. Çatışma, ilişkinin bittiğini değil; iki farklı dünyanın temas ettiğini gösterir. Ancak çatışmalar sağlıklı şekilde ele alınmadığında, taraflar savunmaya geçer. Haklı olma çabası, anlaşılma ihtiyacının önüne geçer. Bu noktada ilişki bir güç savaşına dönüşür. Kim daha çok haklıysa, kim daha az hatalıysa… Oysa ilişkiler mahkeme değildir.İlişkilerde sınırlar çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sınır koymak soğukluk ya da sevgisizlik olarak görülür. Oysa sınırlar, ilişkinin güvenli alanını belirler. Sınırı olmayan ilişkilerde belirsizlik artar. İnsan nerede duracağını bilemez. Sürekli idare eden taraf zamanla tükenir. Sürekli alan açılan taraf ise bu alanı fark etmez. Sağlıklı ilişkilerde sınırlar ayrılık sebebi değil, devam sebebidir.Güven ise ilişkilerin en kırılgan ama en temel yapı taşıdır. Güven, bir kez sarsıldığında eski hâline dönmez; yeniden inşa edilir. Bu süreç zaman, tutarlılık ve emek ister. Güveni zedeleyen sadece aldatma değildir. Tutarsız davranışlar, küçük yalanlar, verilen sözlerin tutulmaması da güveni yavaş yavaş aşındırır. Güven kaybı yaşayan ilişkilerde insanlar ya kontrolcü olur ya da tamamen geri çekilir.Birçok ilişki, bitmesi gerektiği hâlde bitmez. Bunun nedeni çoğu zaman sevgi değil; alışkanlık, korku ya da yalnız kalma endişesidir. İnsanlar “bunca şey yaşadık” diyerek kendilerini ikna eder. Oysa geçirilen zaman, ilişkinin sağlıklı olduğu anlamına gelmez. Bir ilişkide kalmanın tek gerekçesi geçmişse, orada gelecek yoktur. Kalmak da gitmek de cesaret ister; ama yanlış yerde kalmak insanı daha çok yıpratır.İlişkilerde sık yapılan hatalardan biri de değişimi tek taraflı beklemektir. “O değişirse her şey düzelir” düşüncesi, kişiyi pasif bir bekleyişe sokar. Oysa bir ilişkide değişmeyen tek şey, değişimin kaçınılmaz olduğudur. İnsanlar değişir; ama kimse zorla değişmez. Karşı tarafın değişmesini beklemek yerine, kişinin kendine şunu sorması gerekir: “Ben bu hâliyle kalmaya razı mıyım?”İlişkilerde sevgi kadar saygı da belirleyicidir. Sevgi bazen azalabilir, dalgalanabilir. Ama saygı kaybolduğunda ilişki zedelenir. Küçümseme, alay, değersizleştirme gibi davranışlar çoğu zaman “sinirle söylendi” diye geçiştirilir. Oysa bu davranışlar, ilişkinin temelini sarsar. Sevgi onarılabilir ama saygı kaybı kalıcı izler bırakır.Bir ilişkinin sağlıklı olup olmadığını anlamanın en net yolu şudur: İlişki seni büyütüyor mu, yoksa küçültüyor mu? Kendin olmana alan açıyor mu, yoksa sürekli kendini açıklamak zorunda mı kalıyorsun? İlişkide yaşanan sorunlar çözülebilir olabilir; ama sürekli kendinden vazgeçmek zorunda kalıyorsan, orada bir dengesizlik vardır.İlişkilerde duygusal sorumluluk da sıkça karıştırılır. Birini sevmek, onun tüm duygularından sorumlu olmak değildir. Her mutsuzlukta kendini suçlamak, her öfkede geri çekilmek sağlıklı değildir. Herkes kendi duygusundan sorumludur. Partner destek olabilir ama kurtarıcı değildir. Bu ayrım yapılmadığında ilişkiler boğucu hâle gelir.Sonuç olarak ilişkiler, romantik anlatıların sunduğu kadar kolay değildir. Sevgi tek başına yetmez. İlişki; emek, dürüstlük, sınır, sorumluluk ve farkındalık ister. Her ilişki sürmek zorunda değildir. Bazı ilişkiler ders olur, bazıları yaradır, bazıları iyileştirir. Önemli olan, hangi ilişkide neden kaldığını ya da neden gittiğini bilmektir.Ve en net gerçek şudur:İyi bir ilişki hayatını kurtarmaz ama seni yalnız bırakmaz.Kötü bir ilişki ise yalnız olmadığın hâlde kendini yapayalnız hissettirir.Bunu fark ettiğin an, ilişkin değil; kendinle olan bağın güçlenmeye başlar.İlişkiler bir başarı göstergesi değil, bir farkındalık alanıdır. Kiminle olduğundan çok, kim olarak kaldığın önemlidir. Kendini kaybettiğin bir “biz”, gerçek bir birliktelik değildir. İlişki, seni yok eden değil; seni sen yapan yerde anlam kazanır.Kendin olmaktan vazgeçtiğin hiçbir ilişki, sevgi adı altında sürdürülemez. Gerçek bağ, özgürlükle birlikte var olur.

Depresyon çoğu zaman yanlış anlaşılır. “Herkes üzülür”, “biraz daha güçlü ol”, “zamanla geçer” gibi cümlelerle basitleştirilir. Oysa depresyon, sıradan bir mutsuzluk hali değildir. Geçici bir moral bozukluğu ya da kötü bir günle karıştırıldığında, yaşanan gerçeklik görünmez hâle gelir. Depresyon, insanın yalnızca duygularını değil; düşüncelerini, bedenini, ilişkilerini ve hayata tutunma biçimini etkileyen derin bir çökkünlüktür.Depresyondaki kişi çoğu zaman ne yaşadığını tam olarak anlatamaz. Çünkü ortada somut bir sebep olmayabilir. Dışarıdan bakıldığında “her şey yolunda” gibi görünen bir hayatın içinde bile depresyon gelişebilir. Bu da kişide yoğun bir suçluluk yaratır. “Bu kadar şeye rağmen neden iyi hissetmiyorum?” sorusu, depresyonun en sessiz ama en yıkıcı sorularından biridir.Depresyonun en belirgin özelliği, hayattan alınan zevkin azalmasıdır. Eskiden keyif veren şeyler anlamsızlaşır. İnsan istemediği için değil, hissedemediği için uzaklaşır. Bu durum çoğu zaman tembellik ya da isteksizlik olarak etiketlenir. Oysa depresyondaki kişi çaba göstermiyor değildir; çaba gösterecek enerjiyi bulamıyordur. Günlük işler bile ağır bir yük hâline gelir. Duş almak, yemek yapmak, mesajlara cevap vermek bile zihinsel bir mücadeleye dönüşebilir.Depresyon sadece zihinde yaşanmaz; beden de bu sürece dahil olur. Sürekli yorgunluk, uyku sorunları, iştah değişiklikleri, bedensel ağrılar sık görülür. Kişi dinlense bile dinlenmiş hissetmez. Sabah uyanmak zor gelir, gün başlamak istemez. Gece ise zihin susmaz. Bu fiziksel belirtiler çoğu zaman göz ardı edilir ya da başka nedenlere bağlanır. Ancak depresyon, bedenle zihin arasındaki sınırı bulanıklaştıran bir durumdur.Düşünce düzeyinde ise depresyon kendini acımasız bir iç sesle gösterir. Bu ses sürekli eleştirir, küçümser, umutsuzluk aşılar. “Zaten başaramazsın”, “kimse seni gerçekten sevmiyor”, “hep böyle olacak” gibi düşünceler, kişinin gerçeği algılama biçimini bozar. Depresyon, geleceği karanlık; geçmişi ise pişmanlıklarla dolu gösterir. Şu an ise boş ve anlamsızdır. Bu çarpıtılmış algı, kişinin yardım istemesini de zorlaştırır.Depresyonun en tehlikeli yanlarından biri, kişiyi yalnızlaştırmasıdır. İnsan, çevresindekilere yük olduğunu düşünmeye başlar. Anlaşılamayacağını varsayar ve geri çekilir. Bu geri çekilme, kısa vadede rahatlatıcı gibi görünse de uzun vadede depresyonu besler. Çünkü sosyal bağlar zayıfladıkça, kişi kendi zihninin içinde daha fazla yalnız kalır. Bu da karamsar düşüncelerin güçlenmesine neden olur.Toplumda depresyonla ilgili yaygın bir başka yanlış inanış, güçlü insanların depresyona girmeyeceğidir. Oysa depresyon, güçsüzlük değil; uzun süre güçlü kalmaya çalışmanın bedeli olabilir. Sürekli idare eden, duygularını bastıran, herkese yetmeye çalışan insanlar bir noktada tükenir. Depresyon çoğu zaman “artık dayanamıyorum” diyen bir sinyaldir. Ama bu sinyal, çoğu zaman görmezden gelinir.Depresyonun nedenleri tek bir faktöre indirgenemez. Genetik yatkınlık, çocukluk deneyimleri, travmalar, kayıplar, kronik stres, yalnızlık ve yaşam olayları bir araya gelerek bu tabloyu oluşturabilir. Bu yüzden depresyonu “neden böyle hissediyorsun?” sorusuyla çözmek mümkün değildir. Çoğu zaman kişi de nedenini tam olarak bilemez. Bilinmeyen bir acıyı açıklamak zorunda bırakılmak, kişiyi daha da içine kapatır.Depresyonla baş etmede en zor adım, durumu kabul etmektir. İnsanlar genellikle önce inkâr eder. “Geçecek”, “abartıyorum”, “başkaları daha kötü durumda” gibi düşüncelerle kendilerini ikna etmeye çalışırlar. Ancak bu inkâr süreci, yardım almayı geciktirir. Depresyon kendi kendine geçebilen bir durum değildir; zamanla derinleşme eğilimindedir. Bu nedenle erken fark edilmesi önemlidir.Yardım almak ise hâlâ birçok kişi için zor bir konudur. Destek istemek, zayıflık gibi algılanır. Oysa depresyonla tek başına mücadele etmeye çalışmak, kırık bir bacakla koşmaya benzer. İnsan dayanabilir ama iyileşemez. Psikolojik destek, kişinin yaşadıklarını anlamlandırmasına, düşünce kalıplarını fark etmesine ve kendine karşı daha şefkatli olmasına alan açar. Bu bir “çözüm” değil, bir iyileşme sürecidir.Depresyondan çıkış doğrusal değildir. İyi günler olur, ardından tekrar düşüşler yaşanabilir. Bu iniş çıkışlar çoğu zaman kişiyi umutsuzluğa sürükler. “Yine başa döndüm” düşüncesi yaygındır. Oysa iyileşme, tamamen iyi olmak değil; kötü hissettiğinde bununla baş edebilmeyi öğrenmektir. Depresyonun etkisi zamanla azalır ama sabır gerektirir.Bu süreçte kişinin kendisiyle kurduğu dil çok önemlidir. Kendini sürekli zorlamak, yargılamak ya da başkalarıyla kıyaslamak iyileşmeyi geciktirir. Depresyondaki insanın ihtiyacı disiplin değil, anlayıştır. Küçük adımlar büyük adımlardan daha değerlidir. Bazen yataktan kalkmak bile bir başarıdır. Bunu küçümsemek yerine fark etmek gerekir.Sonuç olarak depresyon, insanın hayatla bağının zayıfladığı bir dönemdir ama bu bağ tamamen kopmuş değildir. Umut, depresyonda kaybolmaz; sadece görünmez olur. Doğru destekle, zamanla ve emekle bu görünmezlik azalır. Depresyon bir karakter kusuru değildir, utanılacak bir durum hiç değildir. Yardım istemek, vazgeçmek değil; kendini ciddiye almaktır.Ve en önemli gerçek şudur:Depresyon seni tanımlamaz. Şu an yaşadığın hâl, senin tamamın değildir. Geçici olabileceğini göremiyor olman, gerçekten geçmeyeceği anlamına gelmez. İyileşme mümkündür ve çoğu zaman, insanın sandığından daha yakındadır.Depresyonla yaşayan birçok insanın en büyük korkusu şudur: “Ya bu hâlim kalıcıysa?” Bu düşünce depresyonun kendisinden gelir; çünkü depresyon, insanın geleceği sağlıklı bir şekilde hayal etme kapasitesini geçici olarak bozar. Kişi şu anki acıyı sonsuzmuş gibi algılar. Oysa depresyon, insana yalan söyleyen bir zihin hâlidir. Gerçekleri çarpıtır, ihtimalleri daraltır ve umudu mantıksız bir beklenti gibi gösterir. Bu yüzden depresyondaki birine “pozitif düşün” demek işe yaramaz; hatta zararlıdır. İhtiyaç olan şey, hislerin geçerli olduğunu kabul etmek ama bu hislerin mutlak gerçek olmadığını yavaş yavaş fark edebilmektir.Depresyonla baş etmenin önemli bir parçası da sabit bir “iyi olma” hedefinden vazgeçmektir. Her gün mutlu olmak zorunda değilsin. Her gün güçlü hissetmek zorunda değilsin. Bazı günler sadece hayatta kalmak yeterlidir. Kendine bu izni vermek, iyileşmenin önünü açar. Çünkü depresyon en çok, kişinin kendine karşı acımasız olduğu yerde kök salar.Zamanla, doğru destekle ve uygun adımlarla depresyonun sesi kısılabilir. Tamamen susması şart değildir; önemli olan onun seni yönetmesine izin vermemektir. Hayat, depresyonla birlikte de yeniden kurulabilir. Bu kolay olmaz, hızlı olmaz ama mümkündür. Ve bu ihtimal, şu an hissedemesin bile, gerçektir.

Aldatılmak sadece bir ilişkinin bitmesi değildir. Aldatılmak, insanın kendine dair kurduğu hikâyenin sarsılmasıdır. “Ben bunu anlardım”, “bana bunu yapmazdı”, “biz farklıydık” cümleleri bir anda anlamsızlaşır. Çünkü aldatılma, yalnızca partnerin sadakatsizliğiyle ilgili değildir; aynı zamanda kişinin kendi algısına, sezgilerine ve yargılarına olan güveninin de kırılmasıdır.Bu yüzden aldatılma acısı, sıradan bir ayrılık acısına benzemez. İçinde utanç vardır, öfke vardır, inkâr vardır, kendini suçlama vardır. İnsan önce karşı tarafa kızar, sonra dönüp kendini sorgular. “Neyi göremedim?”, “nerede hata yaptım?”, “yetemedim mi?” soruları zihinde dönüp durur. Oysa aldatılmanın temelinde çoğu zaman aldatılanın bir eksikliği değil, aldatanın içsel çatışmaları vardır.Toplumda aldatılmaya dair büyük bir yanlış inanış vardır: Aldatan kişinin daha güçlü, daha arzulu, daha özgür olduğu düşünülür. Gerçekte ise aldatma çoğu zaman bir güç gösterisi değil, bir kaçıştır. Kişi yüzleşmekten kaçtığı ihtiyaçlarını, dürtülerini ya da tatminsizliklerini başka bir yerde bastırmaya çalışır. Bu kaçış kısa süreli bir rahatlama sağlar ama uzun vadede daha büyük bir yıkım yaratır.Aldatılan taraf için en zorlayıcı şeylerden biri belirsizliktir. Ne zaman başladı, ne kadar sürdü, gerçekten bitti mi, başka şeyler de oldu mu? Bu soruların net bir cevabı çoğu zaman yoktur. Aldatan kişi “her şeyi anlattığını” söylese bile, güven bir kez sarsıldığında anlatılanlar yeterli gelmez. Çünkü güven, bilgiyle değil, tutarlılıkla yeniden inşa edilir. Ve bu süreç zaman alır.Aldatılma sonrası verilen tepkiler kişiden kişiye değişir ama temel duygular benzerdir. Şok, inkâr, öfke, pazarlık, yas… Bir yas süreci yaşanır ama kaybedilen şey kişi değil, ilişkideki güven duygusudur. İnsan, birlikte geçirdiği zamanların gerçekliğini sorgulamaya başlar. Güzel anılar bile zehirlenmiş gibi hissedilir. “O gün gerçekten mutlu muyduk, yoksa ben mi kandım?” sorusu içten içe kemirir.Bu noktada sık yapılan hatalardan biri, aldatılmayı tek bir davranışa indirgemektir. “Bir kere oldu, geçti” cümlesi, yaşanan travmayı küçümser. Aldatılma bir anlık hata gibi sunulsa da, genellikle öncesinde sınırların esnediği, iletişimin bozulduğu, dürüstlüğün zayıfladığı bir süreç vardır. Bu, aldatılanın sorumluluğu olduğu anlamına gelmez; ama yaşananın bir bağlamı olduğunu gösterir.Aldatılan kişiler çoğu zaman iki uç arasında gidip gelir: Ya ilişkiyi hemen bitirmek ister ya da her ne pahasına olursa olsun tutunmaya çalışır. İki tepki de anlaşılırdır. Biri kendini koruma refleksi, diğeri kaybı inkâr etme çabasıdır. Sağlıklı olan ise duyguların yatışmasına izin vermeden kesin kararlar almamaktır. Çünkü aldatılma sonrası verilen ani kararlar, çoğu zaman travmanın içinden konuşur.Toplum baskısı da bu süreçte önemli bir rol oynar. “Affedersen ezilirsin”, “erkekler yapar”, “bir kere olmuş, büyütme”, “çocuklar var” gibi cümleler, kişinin kendi duygusunu bastırmasına neden olur. Oysa affetmek de affetmemek de kişisel bir karardır ve kimseye hesap verilmesi gerekmez. Asıl sorun, affetmiş gibi yapıp içten içe kin tutmaktır. Bu durum ilişkiyi de kişiyi de yavaş yavaş çürütür.Aldatmanın ardından ilişki devam edecekse, en zor ama en gerekli şey şeffaflıktır. Güvenin yeniden oluşması için zaman, tutarlılık ve sorumluluk gerekir. Aldatan kişinin “artık konuşmayalım” demesi iyileşme sağlamaz; tam tersine, yarayı derinleştirir. Aldatılan tarafın soru sormaya, duygularını ifade etmeye, öfkesini yaşamasına alan tanınmalıdır. Bu süreç sabır gerektirir ve herkes bu sabrı göstermek zorunda değildir.Bazı insanlar aldatıldıktan sonra ilişkide kalmayı seçer ve bu kararları sürekli yargılanır. Oysa kalmak da gitmek kadar cesaret ister. Çünkü kalmak, sadece affetmeyi değil, yeniden güvenmeyi denemeyi de göze almaktır. Bu herkesin kaldırabileceği bir yük değildir. Gitmek ise kaybı kabullenmeyi ve yeniden başlama riskini almayı gerektirir. Hangisinin daha doğru olduğu değil, hangisinin kişiye daha az zarar verdiği önemlidir.Aldatılma sonrası kişinin kendine bakışı da değişir. Özgüven zedelenir, beden algısı bozulabilir, değersizlik duygusu artabilir. İnsan, seçilmediğini düşünür. Oysa aldatılmak, seçilmemek değildir; yanlış bir seçimin bedelini ödemektir. Bu farkı görebilmek, iyileşmenin en kritik adımıdır.Sonuç olarak aldatılma, sadece bir ilişkinin krizi değil, kişinin kendi sınırlarıyla yüzleştiği bir dönüm noktasıdır. İnsan bu süreçten daha kırılgan ama aynı zamanda daha farkında çıkabilir. Aldatılmak insanı küçültmez; susmak, görmezden gelmek ve kendini inkâr etmek küçültür. İyileşme, “neden bana bunu yaptı?” sorusundan çok, “ben bundan sonra neye izin vereceğim?” sorusuyla başlar.Ve şu net gerçeği kabul etmek gerekir:Aldatılmak senin değerini tanımlamaz. Ama buna rağmen kaldığın ya da gittiğin yer, kendine verdiğin değeri gösterir.Aldatılmanın ardından en tehlikeli tuzaklardan biri, yaşananı “mantıkla çözmeye” çalışmaktır. İnsan, kontrolü yeniden ele almak için neden-sonuç ilişkileri kurmak ister. “İlgim azalmıştı”, “işler yoğundu”, “arada mesafe vardı” gibi açıklamalar, acıyı anlamlandırma çabasıdır. Ancak bu noktada ince bir çizgi vardır: Anlamaya çalışmak ile suçu üstlenmek. Aldatmayı anlamaya çalışmak iyileştirici olabilir; ama bunu kendi değersizliğinin kanıtı gibi görmek, yarayı derinleştirir.Bu süreçte kişi çoğu zaman kendini karşı tarafla kıyaslamaya başlar. Aldatılan kişi, “benden daha mı güzel, daha mı genç, daha mı ilgiliydi?” sorularına takılı kalır. Bu karşılaştırmalar gerçeği yansıtmaz; çünkü aldatma çoğu zaman “daha iyi” olanı değil, “daha kolay” olanı seçmektir. Yeni kişi, sorumluluk talep etmez, geçmiş yükler taşımaz ve gerçek ilişki dinamiklerine dahil değildir. Bu yüzden yapılan kıyaslamalar adil değildir ve iyileşmeyi geciktirir.Aldatılma sonrası güven sadece partnerlere değil, genel olarak insanlara karşı da zedelenebilir. Kişi, yeni ilişkilere temkinli yaklaşır, sürekli tetikte olur ya da tam tersine sınırlarını fazla gevşetebilir. Her iki uç da aslında aynı yerden beslenir: Güven kaybı. Bu nedenle iyileşme süreci yalnızca ilişkiyle ilgili değil, kişinin kendi iç güven duygusunu yeniden inşa etmesiyle ilgilidir.Son olarak şunu söylemek gerekir: Aldatılma insanın başına gelen bir şeydir, kimliği değildir. Bu deneyim, kişiyi tanımlamaz ama dönüştürebilir. Doğru şekilde ele alındığında, kişi neyi tolere edemeyeceğini, nerede durması gerektiğini ve kendisi için neyin pazarlık konusu olmadığını daha net görür. İyileşme, unutmakla değil; hatırladığında artık aynı acıyı yaşamamakla ölçülür. Ve bu da zamanla, ama mutlaka olur.

İlişkiler insanı iyileştirebilir ama aynı hızla tüketebilir de. Bunun nedeni çoğu zaman sevgisizlik değildir. Asıl problem, ilişkiden ne beklediğimizi netleştirmeden içine girmemizdir. İnsanlar bir ilişkiye “sevilmek”, “anlaşılmak”, “tamamlanmak” gibi büyük kelimelerle girer ama bu kelimelerin altını hiç doldurmaz. Sonra da ilişki yürümediğinde “demek ki yanlış insan” diyerek işin içinden çıkar.Oysa çoğu ilişki yanlış insanla değil, yanlış beklentiyle başlar.Bir ilişkiye girerken genellikle şunu düşünürüz: “Beni olduğum gibi kabul etsin.” Bu cümle kulağa masum gelir ama pratikte çoğu zaman şuna dönüşür: “Ben değişmeyeceğim, sen beni bu hâlimle idare et.” İlişkilerde sorun yaratan şey değişmek değil, değişmemeyi erdem sanmaktır. İki insanın bir arada kalabilmesi için, en az sevgileri kadar esnekliklerinin de olması gerekir.İlişkilerde en sık yapılan hatalardan biri, partneri bir duygusal düzenleyici gibi kullanmaktır. Gün kötü geçtiyse, can sıkkınsa, hayatta bir boşluk varsa bunun otomatik çözümünün ilişki olduğu düşünülür. Partnerin görevi, mutsuzluğu azaltmak, eksikleri kapatmak, yaraları sarmak gibi algılanır. Bu yük uzun vadede kimse tarafından taşınamaz. Çünkü bir insan, başka bir insanın hayatındaki tüm boşlukları doldurmak zorunda değildir.Sevgi, eksikliği kapatmaz; eksikliği olan insan sevgiyi de eksik yaşar.Bir diğer yaygın problem, iletişim değil iletişim beklentisidir. “Ben söylemeden anlasın” cümlesi, ilişkilerin sessiz katilidir. İnsanlar konuşmayı değil, anlaşılmayı ister. Ama anlaşılmak için önce konuşmak gerekir. Zihin okumayı beklemek, karşı tarafı sürekli sınava sokmak demektir. Her sınavın bir yerde sınıfta bırakacağı da kaçınılmazdır.İlişkilerde kırgınlıklar genellikle büyük olaylardan değil, biriken küçük şeylerden oluşur. Zamanında söylenmeyen rahatsızlıklar, “önemsiz” diye geçiştirilen hisler, içine atılan hayal kırıklıkları… Hepsi birikir. Ve günün sonunda patlama olduğunda insanlar şaşırır: “Bu kadarına neden gerek vardı?” Oysa mesele o an değildir. Mesele, o ana gelene kadar susulan her şeydir.Sadakat ise çoğu kişinin sandığı gibi sadece fiziksel bir mesele değildir. Duygusal sadakat, en az fiziksel sadakat kadar önemlidir. Partnerin yokluğunda başkalarıyla kurulan duygusal yakınlıklar, küçümsenir, normalleştirilir. “Bir şey yapmadım ki” denir. Oysa bazen yapılmayan şeyler değil, hissedilenler ilişkiye zarar verir. Bir ilişkide sınırlar net değilse, sadakat de flu hâle gelir.İlişkilerde güç dengesi de sıkça göz ardı edilir. Sürekli alttan alan, hep anlayan, hep idare eden taraf bir süre sonra tükenir. Sevgi fedakârlık gerektirir ama fedakârlık tek taraflıysa, adı sevgi değil, yıpranmadır. Sağlıklı bir ilişkide iki taraf da zaman zaman zorlanır ama kimse sürekli kendinden vazgeçmek zorunda kalmaz.Birlikte olmak, “ben”i yok etmek değildir. Aksine, “ben”i koruyarak “biz”i kurabilmektir.Birçok ilişki, bitmesi gerektiği hâlde bitmez. Bunun sebebi çoğu zaman sevgi değil, alışkanlık, yalnızlık korkusu ya da “ya bir daha kimseyi bulamazsam” düşüncesidir. İnsanlar bazen mutsuz oldukları ilişkiye değil, ilişkisiz kalmaya tahammül edemez. Bu da ilişkileri iyileştirmez, sadece uzatır. Uzayan ama iyileşmeyen her ilişki, zamanla daha çok zarar verir.İlişkilerde mutlu olmanın yolu kusursuz bir partner bulmak değildir. Zaten böyle biri yok. Asıl mesele, kusurlarla nasıl başa çıkıldığını bilmektir. Sorun yaşamak değil, sorunları konuşamamak ilişkiyi bitirir. Kırılmak değil, kırıldığını inkâr etmek mesafe yaratır.Sonuç olarak ilişkiler, sandığımız kadar karmaşık değil; ama sandığımızdan çok daha emek ister. Sevgi tek başına yetmez. Dürüstlük, sorumluluk, sınırlar ve iletişim olmadan sevgi de zamanla yorulur. Bir ilişki seni sürekli eksiltiyorsa, orada sorun sevgide değil, dengededir.Ve şu net:İyi bir ilişki hayatını mükemmel yapmaz ama kötü bir ilişki, hayatındaki her şeyi ağırlaştırır. Bunu görmezden gelmek, en pahalı inkârdır.İlişkilerde en çok gözden kaçırılan nokta şudur: İnsanlar genellikle bir ilişkiyi nasıl başlatacaklarını bilir ama nasıl sürdüreceklerini bilmez. Başlangıçta ilgi vardır, merak vardır, çaba vardır. Zaman geçtikçe bu çabanın yerini “zaten biliyor”, “anlaması lazım”, “beni böyle kabul etsin” düşünceleri alır. Oysa ilişki, tanışma anında donup kalan bir şey değildir. İnsan değişir, hayat değişir, ihtiyaçlar değişir. İlişki bu değişime eşlik edemiyorsa, kaçınılmaz olarak geride kalır.Birçok insan ilişkide kendini kaybetmekten korktuğunu söyler ama pratikte yaptığı şey tam tersidir: Kendini kaybettiği ilişkilerde kalmayı seçer. Çünkü sınır koymak risklidir. Hayır demek, kaybetme ihtimalini doğurur. Oysa sınır koymayan insan, ilişkiyi değil, kendini kaybeder. Sağlıklı ilişkilerde sınırlar ayrılık sebebi değil, devam sebebidir. Kim olduğunun net olduğu yerde, karşı taraf da neyle karşı karşıya olduğunu bilir.İlişkilerde iyileşme çoğu zaman karşı taraftan gelmez. “Bir gün değişirse”, “beni fark ederse”, “anlarsa” beklentisiyle yaşamak, insanı pasif bir bekleyişe hapseder. Gerçek güç, karşı tarafın ne yaptığı değil, senin neye razı olduğundur. Bir ilişkide kalmak da gitmek de bir seçimdir. Ve her seçimin bir bedeli vardır. Olgunluk, bu bedelin farkında olarak karar verebilmektir.Bazı ilişkiler sevgiyle değil, korkuyla sürer. Yalnız kalma korkusu, yeniden başlama korkusu, yaşananları çöpe atma korkusu… Ama korkuyla tutulan hiçbir şey gerçekten ait değildir. Sevgi özgürlük ister; zorla tutulduğunda anlamını yitirir. Bir ilişkide kalmanın tek gerekçesi “hala canımı acıtıyor ama vazgeçemiyorum” ise, orada sevgi değil bağlanma yarası vardır.Sonuçta ilişkiler bize şunu öğretir: Kendinle kuramadığın bağı, başkasıyla kuramazsın. Kendine dürüst olmayan, ilişkide de dürüst kalamaz. Kendini değersiz hisseden, en küçük ilgiyi bile büyük bir lütuf gibi görür. Bu yüzden iyi bir ilişki arayışı, aslında iyi bir kendilik ilişkisinden geçer.İlişki seni büyütmüyorsa, en azından küçültmemelidir. Ve bazen en sağlıklı ilişki kararı, bir ilişkiyi sürdürmek değil, kendini yarım bıraktığın yerden toplamayı seçmektir.